Wszystko zaczęło się w czasie świąt od czegoś, co wydawało się przejściowym bólem brzucha – a może po prostu stresem – ale nie ustępowało. Pomimo nasilających się objawów, jej obawy nigdy nie zostały pilnie rozwiązane. Uważa, że rok obojętności lekarzy kosztował ją wczesną interwencję.
Przez prawie rok Georgia-Leigh Gardiner szukała odpowiedzi na dręczący ją ból, ale lekarze, jeden po drugim, bagatelizowali jej obawy. Zanim ktoś w końcu jej wysłuchał, było już za późno. Mając zaledwie 28 lat, u matki małego chłopca zdiagnozowano nieuleczalną chorobę, z ponurą prognozą: około roku życia.
Dziś Georgia-Leigh mierzy się z okrutnymi konsekwencjami ignorowania jej w najważniejszym momencie. Jej historia ukazuje niszczycielski wpływ odrzucenia ze względów medycznych, pilną potrzebę wysłuchania obaw zdrowotnych pacjentów oraz niezachwianą miłość matki, która ściga się z czasem, by pozostawić po sobie wspomnienia, które będą trwać wiecznie.
Pod koniec 2024 roku Georgia-Leigh zaczęła odczuwać uporczywy dyskomfort w górnej części brzucha. Ból był ostry i stały, towarzyszyły mu nudności i trudności z przełykaniem pokarmu. Chociaż wcześniej była zdrowa, jej apetyt zniknął niemal z dnia na dzień.
Jej organizm zaczął całkowicie odrzucać jedzenie. Miała nawet problemy z tolerancją wody. Wymiotowała po jedzeniu i zaczęła szybko tracić na wadze. W niecały rok schudła 18 kilogramów. Zaniepokojona, umówiła się na wizytę u lekarza rodzinnego.
Postawiono jej łagodną diagnozę: prawdopodobnie refluks żołądkowy, powiedziano jej, i wypisano ją do domu z lanzoprazolem, popularnym lekiem na niestrawność. Jednak jej objawy nie ustępowały. Kilkakrotnie wracała do lekarza rodzinnego, czasem do szpitala Leeds General Hospital.
Przez kilka miesięcy odnotowano od sześciu do dziewięciu konsultacji, ale wynik pozostał ten sam: jej obawy były ignorowane, a objawy bagatelizowano jako niepilne. Później wyjaśniła:
„Nie otrzymywałam żadnych odpowiedzi. Traciłam na wadze. Byłam ospała, odczuwałam ciągły ból i nie mogłam jeść. Chorowałam, więc moja jakość życia była niska i nie traktowano mnie poważnie”.
Na początku 2025 roku jej codzienne życie było zdominowane przez złe samopoczucie i zmęczenie. Badania krwi wykazały niewielkie nieprawidłowości, ale nie zlecono dalszych badań. Z biegiem miesięcy stan Georgii-Leigh stopniowo się pogarszał.
To, co zaczęło się jako znośny dyskomfort, przerodziło się w wyniszczającą chorobę. Z trudem opiekowała się swoim dwuletnim synkiem, Arlo, jednocześnie zmagając się z bólem i dyskomfortem.
„Kiedy trafiłam do szpitala, wypisali mnie do domu. To było niemożliwe” – powiedziała. „Nie wiem, czy to z powodu mojego wieku. Gdyby ktoś starszy zgłosił się z tym samym problemem, co ja, może na początku potraktowaliby to poważniej”.
Z każdą wizytą jej poczucie pilności rosło, ale reakcja lekarzy niczego nie zmieniała. Dopiero w połowie 2025 roku, prawie rok po pojawieniu się pierwszych objawów, jej przypadek został w końcu potraktowany z powagą, której zawsze oczekiwała.
U Georgii-Leigh zdiagnozowano rzadkiego raka żołądka, ale nawet najczęstsze postacie często pozostają niewykryte we wczesnym stadium.
Według Cleveland Clinic, rak żołądka, znany również jako rak żołądka, zazwyczaj rozwija się w wewnętrznej wyściółce żołądka i może się pogarszać w miarę postępu choroby. Jest to jeden z najczęstszych nowotworów na świecie, chociaż liczba zachorowań spadła w Stanach Zjednoczonych, gdzie stanowi on około 1,5% nowych diagnoz raka każdego roku.
