Wszystko zaczęło się jak sen. Po roku niemal idealnego związku poprosiłem Laurę, żeby się do mnie wprowadziła. Uśmiechnęła się, przytuliła mnie i odpowiedziała: „Myślałam, że nigdy mnie nie poprosisz”.
W dniu przeprowadzki wstałem wcześnie, w dobrym humorze. Miałem już wszystko przygotowane: kartony, miejsce w szafie, a nawet uroczyste śniadanie. Ale punktualnie o 9:00 rano, kiedy zadzwonił dzwonek do drzwi, ogarnęło mnie dziwne uczucie. Jakby w powietrzu unosił się prąd.
Otworzyłem drzwi.
Była tam, piękna… ale inna. Spojrzenie w jej oczach, jakiego nigdy wcześniej nie widziałem. Nie niosła walizek. Żadnych pudeł. Tylko starą drewnianą skrzynię, którą ściskała kurczowo jak skarb.
— „Wszystko, co mam, jest tutaj”.
Zaintrygowany, wpuściłem ją do środka. Postawiła skrzynię na środku salonu, usiadła przed nią i spojrzała na mnie.
— „Zanim zaczniemy to nowe życie… jest coś, co musisz zobaczyć”.
Powoli otworzyła skrzynię. Wnętrze było wypełnione starymi listami, czarno-białymi zdjęciami… i małym, stłuczonym lusterkiem. Ale to, co naprawdę przykuło moją uwagę, to zniszczony segregator z moim imieniem.
— „Ten segregator… Znalazłem go, zanim się poznaliśmy. Zawiera rzeczy o tobie… których nawet ty nie wiesz”. »
Otworzyłem go. W środku artykuły z gazet, raporty medyczne, moje zdjęcia… z dzieciństwa, z dorosłości… ale też dziwne zdjęcie: ja, stojący obok mężczyzny, który wyglądał dokładnie jak ja, tyle że miał bliznę na policzku. Nie pamiętam tego zdjęcia.
Laura położyła dłoń na mojej.
—„Tak naprawdę nie masz na imię Hugo. To imię nadano ci po zresetowaniu pamięci. Wcześniej byłeś kimś innym. A ten dom… mieszkałeś tu wcześniej. Bardzo dawno temu”.
Stałam tam zamrożona. Serce waliło mi tak mocno, że aż bolała mnie klatka piersiowa. Wszystko, co myślałam, że wiem… moje życie, moje wspomnienia… czy to wszystko było kłamstwem?
—„Nie przyszłam, żeby się do ciebie wprowadzić. Przyszłam, żeby cię obudzić”.
Od tamtego dnia nie spałem tak jak kiedyś. Śnią mi się miejsca, których nie znam, zamazane twarze, stłumione krzyki. I każdego ranka stłuczone lustro w bagażniku zdaje się przesuwać.
Nigdy więcej nie widziałem tego mężczyzny ze zdjęcia.
Ale czasami, kiedy widzę swoje odbicie, dostrzegam przebłysk tej blizny na policzku…
