Pewnego mroźnego zimowego wieczoru, strażnik leśny Stepan usłyszał cichy dźwięk w pobliżu ogrodzenia swojej chaty. Kiedy otworzył drzwi, zobaczył wychudłą wilczycę, z wystającymi żebrami, z głodnym, ale spokojnym spojrzeniem. Zawahał się na chwilę… potem, poruszony cierpieniem zwierzęcia, poszedł po mrożone mięso i je zaoferował.
Ten pozornie prosty gest nie był jednak nieistotny. Wilki prawie nigdy nie zbliżają się do ludzi, chyba że są popychane przez skrajny głód. Zazwyczaj pozostają dyskretne na swoim terytorium, unikając wiosek.
Ale wilk wrócił. Raz. Potem znowu. Potem znowu. Stepan nadal ją karmił, pomimo skarg mieszkańców wioski, którzy obawiali się o ich bezpieczeństwo. Wiedział, że głodny wilk jest o wiele bardziej niebezpieczny niż najedzony. Pewnego dnia wilk przestał przychodzić. Ludzie poczuli ulgę. Wszyscy oprócz Stepana. Tęsknił za nią. Przyzwyczaił się do tej cichej wizyty w blasku księżyca.
Dwa miesiące później za oknem rozległo się znajome warczenie. Pospieszył na zewnątrz… i zobaczył wilczycę. Ale tym razem nie była sama. Obok niej stały nieruchomo dwa młode wilki. Wszystkie trzy wpatrywały się w Stepana, nieruchomo.
I wtedy zrozumiał. Przez cały ten czas wilk dzielił się mięsem ze swoimi młodymi, gdzieś w lesie. Dziś zaprowadziła je do niego. Jakby mu dziękując. Jakby żegnając się.
Potem zniknęli w nocy. I nigdy więcej nie widziano w okolicy żadnego wilka.
