Isabelle Moreau zawsze wierzyła w piękne historie. Do obietnic szeptanych w blasku latarni ulicznych, do przysiąg szeptanych pomiędzy dwoma westchnieniami miłości. Kiedy wychodziła za Antoine’a, była przekonana, że będą oni wyjątkiem, kimś, kto nigdy nie ugnie się pod ciężarem lat.
Ale miłość czasami ujawnia się po cichu.
Isabelle i Antoine poznali się pewnego wiosennego wieczoru w Paryżu, na zatłoczonym tarasie, gdzie w powietrzu wciąż unosił się zapach deszczu i czerwonego wina. Antoine podszedł do niej z niepokojącą prostotą.
— „Ta książka, którą czytasz… Założę się, że dopiero co ją zacząłeś i nie skończysz. »
Zaintrygowana spojrzała w górę.
— „A dlaczego tak jest?” »
— „Bo wyglądasz na kogoś, kto lubi początki… ale szybko się nudzi. »
Wybuchnęła śmiechem. A jednak, lata później, zastanawiała się, czy to nie on w końcu się nią znudził.
Pierwsze oznaki były prawie niezauważalne. Zapomniany pocałunek przed wyjściem do pracy. Dłuższe chwile ciszy w trakcie posiłków. Potem, powoli, te małe nic nie znaczące rzeczy zamieniły się w przepaście.
Pewnego wieczoru, gdy kończyła pisać artykuł na komputerze, Antoine przeszedł obok niej i roztargnionym wzrokiem zerknął na ekran.
— „Jeszcze jeden artykuł o modzie? „spytał, wyglądając na zmęczonego.
— „Co masz na myśli?” »
— „Nic… po prostu więcej czasu poświęcasz pisaniu o sukienkach, niż rozmawianiu ze mną. »
Westchnęła i zbyt gwałtownie zamknęła komputer.
– ” A ty ? Spędzasz więcej czasu ze swoimi planami architektonicznymi niż ze mną. Co więc robimy? Czy teraz obwiniamy siebie za nasze namiętności? »
Wzruszył ramionami i odwrócił wzrok.
— „Nie, Isa… Myślę, że po prostu już na siebie nie patrzymy. »
Chciała zaprotestować, powiedzieć mu, że się myli, lecz gdzieś w głębi duszy cichy głos szeptał, że ma rację.
Kłótnie stawały się coraz częstsze. Pewnego wieczoru, po napiętej kolacji, Isabelle wyszeptała:
— „Antoine… czy my nadal się kochamy?” »
Nie odpowiedział od razu. Po prostu wpatrywał się w swój kieliszek wina, zanim wymamrotał:
– ” Nie wiem. »
Trzy słowa. Prosty. Zimno. Niszczyciele.
Poczuła, jak ściska jej się serce.
— „To tyle?” Czy po prostu… przestaniemy? Podoba ci się? Po tym wszystkim, co zbudowaliśmy? »
Odstawił kieliszek i spojrzał jej w oczy.
— „To, co zbudowaliśmy… legło w gruzach, Isa. I nie wiem, czy możemy to naprawić. »
Powstrzymała łzy, nie chcąc płakać w jego obecności.
— „Możemy spróbować…” mruknęła.
— „Tak… ale czy naprawdę tego chcemy?” »
Cisza. Cisza głośniejsza niż tysiąc krzyków.
Kilka dni później wszystko było ustalone. Papiery rozwodowe podpisane. Dzielenie się interesami odbywa się sprawnie. Nie było już krzyków ani kłótni. Tylko ta przygnębiająca melancholia wisiała w powietrzu.
Rano, kiedy miała wyjechać, zatrzymała się na progu ich mieszkania z walizką w ręku. Antoine stał w salonie i patrzył na nią, nic nie mówiąc.
— „To dziwne…” — mruknęła.
– ” Co ? »
— „Rozstajemy się, nawet nie czując do siebie nienawiści. »
Uśmiechnął się smutno.
— Myślę, że to jest najbardziej bolesne. »
Skinęła głową i zrobiła krok w jego stronę.
— Dbaj o siebie, Antoine. »
— „Ty też, Isa. »
A potem wyszła.
Paryż był wciąż taki sam, tętniący życiem i obojętny. Ale dla Isabelle wszystko się zmieniło. Szła bez celu, pozwalając wspomnieniom wymieszać się z nocnym wiatrem. Następnie usiadła w kawiarni, którą kiedyś uwielbiali, i zamówiła kieliszek wina.
Była sama.
Ale być może po raz pierwszy od dłuższego czasu udało jej się oswoić samotność.
A może gdzieś w tym mieście czekała na zapisanie inna historia.
